بی هیچ مقدمه ای بنویسم که من از دوستان امین روشن هستم  با همه دلتنگی های خرم آبادی اش

 این پست را با اجازه از خودش می نو یسم و میدوارم منو ببخشین که شعری رو به انتخاب خودم  از امین می زنم ...

امیدوارم در پستهای بعدی با خودش همراه باشین

    ما جرا

        از این بی قرار بودم

                 که بی تو تمام شود

        مثل دختری که بی قرار داشته باشد

              اتفاق

                   با تومأنیه راه را بر می داشت

     پله آز می خواست

                      آسانسور

                     زده بود به سیم آخر

        به در آخر که رسید

                اتفاق

                        مردد بود

                                بین ماندن و

                                                 افتاد

از آخر شروع می کنم

۱

     همه چیز پشت پرده بود

۲

      مردی دراز به دراز کشیده بود

           روی تخت بی خوابی

                       به ریش من می خندید

۳

     توی ویلای شمال

            احتما لن تا حالا

       دریا را توی وانشان ریخته بودند

۴

     توی آن موقع دلتنگی

       زنی خودش را انداخته بود

                       توی آغوش بازی

       عشقعشق             ع  عشق بازی

۵

    دختری زل زده بود به نیامدن

     یک لحظه فکر کرد

       خدا برایش از آسمان

                                  جیغ کشید

۶

       کودکی مدام

    سفره را باز و بسته می کرد

                                شاید که معجزه ای

 هفتی در کار نبود

          باید می آمدی و

                        سکه ای

                             شاید هم

                                  قطره ای.

سلام