تبليغاتX
يك كوچه خرم آباد
سرزمين زخم ها و زخم ها و زخم ها
به نام حق

وبه نام کسی که لُر را با درد آفرید

سلام و عرض ادب

و مقدار زیادی شرمندگی به خاطر این همه نبودن

باور کنید که درگیریات و مشغولیات فکری با عث این همه غیبت من در مجاز است

آن من  حا لا امینی شده که تنها امانتدار دردهای قومیست با برنویی شکسته/قلبی شکسته و ...

ای کاش می توانستم...

بگذریم

اول از هر چیز باید دوست عزیزمو معرفی کنم.البته نیاز به معرفی هم نداره ولی خوب

ازش تعریف نمی کنم  خودتون برین سر بزنین و لذت ببرین

احمد بیرانوند(اشراق در بی شمسی)

http://eshraghnameh.blogfa.com

این هم قسمتی از یکی از شعراش

 

این هم صد تنگ قطره باران

                   بریز بر موی معشوقه ات

این هم صد پیاله شراب

اِ..اِ.. این هم مِلچ

یک بوسه عاشقانه

دیگر چه می خواهی؟

شعر شو

جادو شو

جادو شو

جامه بدر

جامه بدر

 جا...

 « ز دست دیده و دل هر دو ...»

زهر مار

گفتم عریان شو

                    نه بابا طاهر

نه بابا ...

نه آقا...

نه آقا ساعت ندارم

که چرا چهار نمی شود

یعنی دارم

        ولی صفحه اش چهار ندارد

که او نمی رسد

او روزهایش را بدون ساعت چهار می گذراند

و برای قرارهای من

همیشه بی قرار است

حتمن سر بزنید

 

...واما کاری از خودم

 

قییژژژ                                                 "و ما ازروح خود در گل او دمیدیم"

                                                                       به ایرج رحمانپورشاید

 

خدا

    قطره

             قطره

        روی خاک ریخت

           روی دامن زنی

که با گیس هایش

                    باد را

                               به آتش کشید

تنها کمانچه بود

 که می توانست

"قییژژ"هایش را تکرارکند

وقتی که شعله بر "گُلوَنی "اش

آر      شه می      کشید

                                خدا روح  نداشت

                                 در گِل من گریه دمید.

 

((هر نفر یک خشاب

هر خشاب برای یک نفر))

و پدر را با "سِتره ی " سپید بردند

خواهر از گیس هایش شروع کرد

  مادر  در گور

                     لرزید

اسب ها رم کردند

رم ها   اسب ها  رم کردند

              وقتی که می آمد

             "سِتره ی " سُرخش

              از همیشه یک خشاب

                                           سنگین تر بود

لم داده بر زین مفرغی اسبی

                                 که مرگ را

                                                    به ارمغان اورد

خدا یقینن روح نداشت.

 

وقتی که شاهرگ بلوط را می زدند

تبر

درپوست خود نمی گنجید

آذوغه ی زمستان شدیم

"تل تل "

در آتش سوختیم و خاکسترمان

ایستاده بود

مثل پدر

مثل زاگرس

که برای همیشه سیاه پوشید.

 

"غیژ"= واژه ای لری به معنا و آوای جیغ و فریاد

"گُلونی"=نوعی روسری که زنان لُر سر می کنند

"سِتره"=لباس محلی مردان لُر

"تل تل"=شاخه شاخه/ تَل به فتح اول درزبان لری به معنای شاخه می باشد

 

 

                                                                         با سپاس

                                                                  در انتظار نقد و نظر

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم شهریور 1385ساعت 23:43  توسط امین روشنی زاده |